Dziecko z objawami błonicy trzyma się za gardło.

Jak wyglądają objawy błonicy?

Błonica jest infekcją bakteryjną, która najczęściej wpływa na błony śluzowe gardła i nosa. Jest powodowana przez bakterię Corynebacterium diphtheriae. Mimo że choroba jest teraz rzadka w większości krajów rozwiniętych, dzięki skutecznym szczepieniom, nadal stanowi problem w niektórych częściach świata. Jak rozpoznać błonnicę i jak wyglądają jej objawy? Dowiesz się tego w dalszej części artykułu.

Wczesne objawy błonicy

Błonica ma inkubację trwającą od 2 do 5 dni, a pierwsze objawy mogą wydawać się niegroźne i przypominać przeziębienie lub grypę. Do typowych wczesnych objawów zalicza się ból gardła, niewielką gorączkę, katar, kaszel, osłabienie oraz brak apetytu. Ból gardła może być umiarkowany do silnego, a gorączka zwykle nie przekracza 38,5 stopni Celsjusza. Ból gardła i gorączka często idą w parze z brakiem apetytu i ogólnym uczuciem osłabienia lub zmęczenia. W niektórych przypadkach może wystąpić również chrypka. Warto pamiętać, że objawy mogą różnić się intensywnością w zależności od indywidualnej reakcji organizmu na infekcję.

Charakterystyczne objawy błonicy

Jak choroba postępuje, objawy błonicy stają się bardziej specyficzne. Pojawia się charakterystyczny szaro-biały nalot na migdałkach, gardle lub nosie, znanym jako błona błonicy. Ta błona, składająca się z martwych bakterii, komórek skóry i tkanek oraz substancji białkowych, może znacznie utrudniać oddychanie i połykanie. W niektórych przypadkach może się rozszerzyć, powodując objawy przypominające zwężenie dróg oddechowych. Inne objawy mogą obejmować szybki lub nieregularny puls, spadek ciśnienia krwi, a w niektórych przypadkach nawet niebieskawe zabarwienie skóry, spowodowane niskim poziomem tlenu we krwi. U niektórych pacjentów pojawia się obrzęk szyi, znanego jako „szyja byka”, wynikający z powiększenia węzłów chłonnych.

Rozpoznawanie błonicy

Diagnozowanie błonicy zwykle zaczyna się od analizy objawów klinicznych i historii ekspozycji pacjenta. Jeżeli osoba była w kontakcie z innymi, którzy są chorzy lub niedawno była w obszarach, gdzie błonica jest endemiczna, może to wskazywać na możliwość zakażenia. Lekarz może zauważyć charakterystyczne błony na migdałkach lub w gardle pacjenta. W celu potwierdzenia diagnozy, zwykle pobiera się wymaz z gardła lub nosa do badania laboratoryjnego. Badanie to pozwala na identyfikację bakterii Corynebacterium diphtheriae, której obecność wskazuje na błonicę.

Leczenie błonicy

Standardowym leczeniem błonicy jest podawanie antytoksyny błoniczej, która neutralizuje toksynę wytwarzaną przez bakterie, oraz antybiotyków, które pomagają zwalczyć infekcję. Antytoksyna jest zazwyczaj podawana jako iniekcja, a jej dawka zależy od ciężkości objawów. Antybiotyki, takie jak penicylina lub erytromycyna, są przepisywane, aby zabić bakterie i zapobiec ich dalszemu rozprzestrzenianiu. W przypadku wystąpienia poważnych komplikacji, takich jak problemy z oddychaniem, pacjent może wymagać hospitalizacji i wsparcia ze strony personelu medycznego.

Późne skutki i powikłania błonicy

Błonica może prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza jeśli nie jest leczona. Najgroźniejsze skutki wynikają z toksyny błoniczej, która może rozprzestrzeniać się z miejsca infekcji do innych części organizmu przez krew. To może prowadzić do poważnych problemów, takich jak uszkodzenie nerwów, problemy z sercem i niewydolność nerek.

Uszkodzenia nerwów mogą prowadzić do osłabienia mięśni, a nawet paraliżu. W niektórych przypadkach może to dotyczyć mięśni używanych do oddychania, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia. Uszkodzenia serca mogą objawiać się jako nieregularne rytm serca, zapalenie mięśnia sercowego czy nawet nagły zgon.

Błonica może prowadzić również do niewydolności nerek spowodowanej toksyną błoniczą, która uszkadza naczynia krwionośne nerki. Wszystkie te powikłania mogą wystąpić kilka tygodni po początkowych objawach błonicy.

Podkreśla to znaczenie wczesnej diagnozy i leczenia błonicy, a także zapobiegania chorobie przez rutynowe szczepienia.

Współczesne metody zapobiegania błonicy

Zapobieganie błonicy jest kluczowe dla utrzymania kontroli nad tą chorobą, a szczepienia stanowią podstawę strategii prewencyjnych. Szczepionka przeciwko błonicy jest częścią rutynowych programów szczepień dziecięcych na całym świecie i jest często podawana razem ze szczepionkami przeciwko tężcowi i krztuścowi (DTaP). Współczesne metody zapobiegania błonicy obejmują również wzmożoną edukację na temat higieny osobistej i ważności unikania bliskiego kontaktu z osobami zakażonymi. Dla osób, które miały kontakt z błonicą, zalecane jest również podanie dawki przypominającej szczepionki oraz antybiotyków w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju choroby.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *